|
|
Апынуўшыся ізноў у Вялікім Лесе Чырвонакрылы Дак не пазнаў яго: сьнег быў чорным, замест дрэваў былі бачныя толькі пні, па ўсім шляху валяліся галовы невядомых істотаў... |
| Спрабуючы зразумець, дзе ён знаходзіцца, Дак наторкнуўся на шыльду "Тут.бы"... Паглядзеўшы навокал, ён заўважыў стосы паперы.... Калісьці гэта была пошта, а зараз, тое што ад яе засталося было раскідана па ўсім ускраінам Лесу. Недалёка ад месца, дзе Дак знайшоў шыльду можна было заўважыць руіны крамаў і рэшткі хат. |
|
|
А на месцы, дзе яшчэ колькі дзён таму стаяў велічэзны палац "Тут.бы" засталася толькі брама, на якой, відаць некалькі гадзінаў таму, было намалявана чырвонае крыло... "Хакеісты", - падумаў Дак і пайшоў далей... Прайшоўшы каля кіламэтру, Чырвонакрылы пазнаў мясьціну... Гэта быў гасьцінец Акавіта, ад якога пачыналіся шляхі да шматлікіх месцаў, дзе жылі Тутэйшыя. |
|
Крыху паблукаўшы, ён знайшоў хаціну Дзеда Талаша, дакладней тое, што ад яе засталося. На месцы хаты ДТ цяпер была яма, дна якой не было бачна, а каля яе валяліся дзедавы лапці. Пашукаўшы вакол, Дак знайшоў і самога Дзеда Талаша - ён быў прывязаны барадой да дуба і не падаваў прыкмет жыцьця... |
|
|
Чым далей ішоў Дак, тым болей ён зьдзіўляўся... ён пабачыў і Карчму Старога Язэпа, у якой былі выбітыя ўсе шыбы, а на дзьвярах намалявана шасьціканцовая зорка. А Стары Язэп быў закапаны ў сьнег так, што тычэлі толькі валёнкі... А там дзе заўсёды гуртавалася моладзь, і йшла гаворка пра нейкую таямнічую Мрою, цяпер лунаў агромісты "закат над балотам"... Дак быў вельмі ўражаны пабачаным... |
|
І вось, нарэшце, ён патрапіў на адзінае некранутае месца ва ўсім лесе... Гэта была Хатка... Хаця некранутая - гэта не зусім слушна. Каля Хаткі дагарала елка. А з даху Хаткі тырчэлі, увоткнутыя туды, вілы ды рыдлёўкі... Зайшоўшы ў Хатку, Дак нікога ня ўбачыў, і ўжо зьбіраўся выходзіць, калі, раптам пачуў, аднекуль з-пад лавы: "Не чапай нас, Дак..."....... А над Лесам узыходзіў Месяц, ды надзыходзіў Калядны Вечар... |
|
© Тэкст: Red_Winged_Duck
© Малюнкі: Ведзьмедзянятка